HOOFDSTUK 2 — De tweede ontmoeting: Uitleg van ruimte, bewustzijn en dimensies
Het was niet mijn bedoeling om terug te keren. Althans, niet bewust. Maar net als de eerste keer voelde ik het al voordat ik het zag: de verschuiving in mijn bewustzijn, de zachte uitrekking van mijn innerlijke ruimte, alsof er onzichtbare handen een sluier optilden.
Toen verscheen opnieuw de lichtbol, precies zoals ik hem kende , helder, pulserend, harmonieus. Dezelfde twintig meter, dezelfde vibrerende aanwezigheid. Maar dit keer was er iets anders: niet ik die hem vond, maar hij die naar mij toe leek te komen.
Alsof de bol mij herkende.
Nogmaals vormde zich in het oppervlak een cirkel van zacht trillend licht. Geen deur, maar een uitnodiging. Ik stapte erdoorheen , of gleed, want bewegen voelde hier anders, meer als een verschuiving van intentie dan van voeten.
Net als de eerste keer ontvouwde de binnenruimte zich in een overweldigende expansie. Veel groter dan van buiten mogelijk leek. Een kathedraal van bewustzijn en licht.
En daar stonden ze.
De drie wezens.
En tussen hen de leider.
Zijn aanwezigheid was meteen voelbaar, alsof mijn hart hem eerder zag dan mijn ogen.
Het licht in zijn vorm pulseerde vriendelijk, en zonder woorden wist ik dat hij wist waarom ik terugkeerde.
Hij naderde me , opnieuw zonder te lopen, door simpelweg te zijn waar hij wilde zijn.
Deze keer begon hij direct te communiceren, zijn resonantie helder en warm:
“Je bent teruggekeerd met vragen. Vooral één vraag:
Hoe kan deze plek zo groot zijn als je van buiten slechts een bol zag?”
Ik knikte. Het was precies dat mysterie dat mij deels had geroepen.
Het wezen straalde een zachte gloed, alsof hij glimlachte:
“Dan zal ik het je uitleggen, niet alleen vanuit wat wij weten, maar vanuit wat jullie wetenschap al begint te ontdekken. O, en hoewel ik geen naam heb, noem mij maar Ben
Nu de uitleg :
Ben tilde zijn lichtende hand op ,niet als gebaar, maar als begeleidende vibratie. De ruimte om ons heen golfde zacht, als een zee die ademt.
“Wat jij hier ziet,” begon hij,
“is geen ruimte zoals je die kent. Dit is bewustzijn dat zich vertaalt in ruimte.”
Zijn woorden resoneerden in mij. Ik voelde liever dan dat ik hoorde.
“In jullie werkelijkheid lijkt ruimte een container. Een vak. Een doos met grenzen. Maar dat is een illusie die hoort bij de derde dimensie. Ruimte is niet iets dat bestaat buiten je. Het ontstaat in je waarneming.”
Ik voelde de kamer zich heel even uitbreiden en daarna krimpen , niet bedreigend, maar demonstratief.
“Onze schepen,” vervolgde hij,
“zijn bewustzijnsvelden. Ze creëren ruimte zoals een bloem zich ontvouwt, van binnenuit.”
Hij ging verder, zijn licht ritmisch:
“In hogere dimensies is ruimte niet vast. Bijna vloeibaar. Flexibel. Gehoorzaam aan intentie en vibratie.”
Hij maakte een cirkelvormige beweging in de lucht, en opeens verscheen naast ons een geometrische projectie van zacht licht , een vorm die ik niet kon benoemen, maar die voelde als een combinatie van kubus, bol, en iets dat mijn verstand niet kon plaatsen.
“Jullie noemen het hogere dimensies. Wij noemen het bredere werkelijkheden.”
Hij keek me aan, of beter: zijn licht richtte zich op mijn bewustzijn.
“Een driedimensionaal wezen kan niet begrijpen dat binnen groter kan zijn dan buiten ,
omdat het alleen binnen en buiten kent als ruimtelijke begrippen.
Maar voor ons zijn het perceptuele begrippen.”
Ik voelde plotseling hoe de beperkingen van my 3D-logica losser werden, alsof mijn geest even mee uitademde.
Ben hief zijn arm en de ruimte transformeerde zachtjes. Niet door te veranderen, maar door mij toe te laten meer te zien.
Jullie kwantumfysica ontdekt al dat realiteit niet vast is.”
Ik zag kleine lichtpunten verschijnen , patronen die leken op sterren maar zich gedroegen als deeltjes.
“Deeltjes zijn geen dingen. Ze zijn mogelijkheden. Golffuncties. Informatie.
Eerst is er potentieel , dan is er vorm.”
De lichtpunten vervaagden en vormden zich om tot structuren, alsof de ruimte zelf zichtbaar maakte wat anders onzichtbaar bleef.
“Wanneer je deze bol betreedt, verschuif je naar een staat van perceptie waarin meer van dat potentieel kan worden benut. Daarom lijkt de binnenruimte groter: je ervaart meer dimensies tegelijkertijd.”
Ik voelde hoe dit niet zomaar informatie was. Het was onthulling.
Ben liet een nieuwe vibratie door de kamer gaan. Twee lichtpunten verschenen aan weerszijden van mij.
“Bekijk dit.”
De punten begonnen te trillen, en meteen daarna trilde de ene exact hetzelfde als de andere, perfect synchroon.
“Dit is non-lokaliteit. Wat jullie verstrengeling noemen.”
De punten losten op in licht.
“Als afstand niet absoluut is, dan is grootte dat ook niet.”
Hij liet stilte vallen zodat ik het kon voelen.
Ben plaatste zijn energievorm op mijn bewustzijn, alsof hij mijn innerlijke vragen kon aanraken.
“Dit schip is niet gebouwd. Het is gegroeid.”
Ik voelde de waarheid van die woorden.
“Het reageert op frequentie, intentie, emotie. Daarom is onze binnenruimte niet statisch.
Ze vormt zich naar wie binnenkomt.”
Hij keek naar de wanden, die zacht pulserend licht terugstuurden.
“Het schip werkt met jou samen. Niet als machine, maar als bewustzijn.”
Hij bracht zijn licht dichter bij mij, en zijn resonantie werd zachter, diepgaander:
“Wat jullie UFO’s noemen, zijn geen objecten uit de ruimte.
Ze zijn manifestaties uit ruimere werkelijkheden.”
Hij vervolgde:
“En om ze te begrijpen, hoeft jullie technologie niet geavanceerder te worden ,
maar jullie bewustzijn.”
Zijn woorden waren geen les.
Ze waren een uitnodiging.
Ben legde zijn lichtende hand op mijn hartbewustzijn, een aanraking die warmte uitstraalde door mijn hele wezen.
“Onthoud dit:
Wanneer een mens meer dimensies kan ervaren, ziet hij dat het universum van binnen groter is dan van buiten.”
De ruimte vervaagde zacht, niet omdat ik wegging, maar omdat mijn bewustzijn zich terugtrok.
Maar dit keer bleef iets langer hangen: hisrvoor dacht dat ik een beetje kennis had.Dat was niet zo. Ik had geen kennis maar er IS kennis. En hoe hoger je bewustzijn, hoe meer die kennis zich openbaart. Zoiets..Beter kan ik het niet in woorden vatten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten